"En la Villa de Noya, a ocho días del mes de octubre, año de MIL SETECIENTOS NOVENTA Y SEIS; ante mí y testigos apareció presente Francisca Blanco y Fernández, soltera, mayor, que confiesa ser de treinta años vecina de la Parroquia de Santa Cristina de Barro y natural de la Parroquia de San Julian de Torea, anexo de la de San Esteban de Abelleira, y dijo que hoy, y para siempre firmemente remata y da en venta Real y llana a RAFAEL DE SANTIAGO, vecino del Lugar de la Parroquia de Torea, que está presente y compra para sí, su mujer, hijos y herederos, a saber: toda la parte, voz, derecho y acción en Bienes Raíces que corresponden a la otorgante en la Parroquia de Torea por herencia....... y se compone de casas, cañeiras, labrado, montes, prados, dehesas, molino y más anexos, sin reservación alguna, todo ello con sus entradas, salidas, servidumbres, veigas..."Transcribo este vello texto dun documento da miña familia - que ten un selo coa seguinte inscrición HISPANIARUM REX CAROLUS IV - D.G.
Pois RAFAEL DE SANTIAGO é o tataravó do tataravó do rapaz da foto.
Ahh! por certo, o neno chámase Manuel e naceu en Bos Aires na primavera austral do 2002.
Saúdos
9 comentarios:
¡Pues que viva el bisnieto!
Así que agora nos dedicamos ó enigmático mundo da xenealoxía...
Encantanme estas historias dos nosos ancestros...
Que importante é saber de onde vimos ¿verdade?
Cres que hai unha etapa na vida na que aparece a necesidade de procurar as nosas raices ou ti sempre a sentiche?
Chuchiños
Ten unha gran e impagable sorte, de saber quen é, de donde ven, cales foron as suas orixes, onde esta a terra que arropa e acolle os ancestros....
Historia viva, e vivida que non debe esquecer, ningún de nos...
A mi gustariame tamen ter por certo a arbore xenealoxica da miñafamilia, pero por desgracia, o eslabon...rompeu e a memoria caeu no abismo da enfermidade....perdida para sempre.
Ten unha mirada de pillo o retátaraneto de Rafael... que mesmo parece parente meu!
(E pode selo. Contaba meu avó que un ancestro noso marchou para "a terra de fora" e nunca máis del se soupo...)
Unha aperta
Vaya que descubrimiento ese texto, cierto? Reencontrarse con lugares, con nombres, con palabras, caras que quizá escondidas a la memoria mas reciente, no lo son para la memoria inscrita en nuestro pasado, la que llevamos en nuestra sangre.
Hoy debo decirte gracias por la visita a mi blog y el comentario, y confesar que aunque sin dejar comentario, ya te había leído por los blogs que tenemos en común... que me apasionaron las curuxas y as cores do inverno... que disfruté conociendo lo que muestras de allá...
Hoy te dejo saludos visibles!
sempre me chamou a atención estas cousas da xenealóxía, precisamente por adornarla cun aura romántica e emotiva, coma fas tí, e así che quedou esta entrada tan bonita como pillabán o neno.
hai pouco vin unha reportaxe que falaba duns que se xuntan cada ano, todos eles descendentes dun fulano, de canarias creo que é, (só os que levan o apelido de primeiro) e eran máis de 800 -que se sepa- e nin se entenden entre sí, pois hai distintas lenguas, e distintos continentes... e todo por un que se adicou a investigar nos seus ancestros e a porse en contacto con eles.
Se miramos ben, seguro que eu mais o cativo somos parentes, ata me parece verlle un aire co meu fillo cando era cativo :D
felcitoche por a recuperación dos nomes, os feitos, as caras...
PEDRO: gracias por tu visita :-)
VAKASTOLAS: cando fun a Galicia puiden atopar moitos datos sobre os meus devanceiros da Ría de Muros ;-)
VECA: a min tamén. Quero que os meus fillos saiban a súa orixe.
CUSPE: o meu interese polas miñas raíces fíxose moi forte a partir do pasamento do meu avó.
AOPEDOFARELO: creo que tes razón. Coñecer a historia da miña familia é un plus moi importante para min :-)
CHOUSA: pois se o rapaz ten cara de pillo non sairá ao pai, imaxinas ;-)
Pode que teñas razón e eu sexa o teu curmán jajaja
CRIS: moitisemas grazas polas túas verbas.
Aledame que poidas visitar o noso curruncho da rede :-)
Saúdos.
ZELTIA: a verdade que pillabán é pillaban o neno :-)
Tamén coñezo ese tipo de xuntanzas... non é o caso da miña familia. Non somos moitos en Arxentina.
Seremos parentes?
Por certo, os meus outros fillos non son tan cativos...
Unha aperta para todos.
Antón.
Publicar un comentario en la entrada