O 16 de novembro de 2011 morreu un amigo.
Chamábase Rubén Servia e era fillo de galegos.
Nado na Arxentina, tiña un amor fortísemo pola terra e pola súa familia galega.
Foi un bo amigo, respectuoso, traballador, agarimoso.
A morte levouno cando tiña 52 anos.
Non é doado comprender que non estea entre nós.
Compartimos a dor da súa muller e das súas fillas.
Os que o coñecimos lembraremos sempre o seu xeito de home cabal e o seu sorriso.
Chamábase Rubén Servia e era fillo de galegos.
Nado na Arxentina, tiña un amor fortísemo pola terra e pola súa familia galega.
Foi un bo amigo, respectuoso, traballador, agarimoso.
A morte levouno cando tiña 52 anos.
Non é doado comprender que non estea entre nós.
Compartimos a dor da súa muller e das súas fillas.
Os que o coñecimos lembraremos sempre o seu xeito de home cabal e o seu sorriso.
7 comentarios:
Nestas ocasiões dolorosas , as palavras sobram.
Por isso te deixo um apertado e solidário abraço pela perda.
Moitas grazas,São.
Unha aperta.
PD: os mellores desexos para o 2012.
Antón.
Non é doado entender este tipo de acontecementos, pero estou seguro de que a no voso recordo permanecerá sempre a súa lembranza.
Unha aperta
Que la tierra le sea leve.
Teño unha imaxe moi nítida e divertida de Rubén da retina, en moita parte grazas a ti, Antón, que nos facías rir a todos alá en Ezeiza, o último día que o vin. Pero sobre todo lembrarei sempre o seu bo corazón, o seu carácter animoso, conciliador, agarimoso, e a devoción que lle profesaba á súa familia,o amor co que falaba da súa muller, das súas fillas, dos seus pais, dos seus avós. E sempre de telón de fondo, o amor pola súa terra galega.
Custa encaixar estas novas ás portas dunhas festas, pero non queda máis remedio ca seguir adiante, levando na memoria a lembranza de quen se foi. É a mellor homenaxe.
Feliz 2012.
· Recordar a alguien es hacer que viva siempre.
· un bico
CR & LMA
________________________________
·
Publicar un comentario en la entrada