miércoles, 1 de febrero de 2017

Febreiro outra vez

Case dous anos sen publicar nada aquí...
Pasaron moitas cousas desde aquela: Morreu o meu pai, miña nai esbarou un pouco máis pola costa abaixo do alzheimer,  e todos nós, ata os máis noviños da familia,  parecemos  envellecer anos de repente.
Aínda así tamén hai cousas boas, os fillos que che siguen traendo ledicias e siguen tirando de ti cara o futuro, a familia que te arroupa e te acompaña, máis presente que nunca,  os amigos  e as compañeiras/os, sempre discretamente ahí, a carón...
Négome a darme por vencida e sigo coa esperanza de poder revivir algún día esta bitácora abandonada polo momento, pero para iso preciso algo que por agora non teño: tempo...


Quería  unha foto aquí e decidín que esta é a axeitada. Atravesar esa zona xeada e branca  mentres arredor todo semella sol e color. ¿Algún día volverá a primavera?

5 comentarios:

Pedro Ojeda Escudero dijo...

Me alegra mucho volver a ver actualizado este blog. Siento las malas noticias, me alegro de las buenas. No tardes en volver.

Chousa da Alcandra dijo...

A primavera sempre volve!!

abuelacris dijo...

!cuanto tiempo! hoy pase a curiosear un gustazo, besos

alfonso dijo...

·.
Después de tanto tiempo... me ha alegrado mucho tu visita.
Ánimo. Veo que han sido malos tiempo pero seguro que llega ya la primavera, la metafórica también.
Apertas


LMA · & · CR

paideleo dijo...

A vida corre que nos atropela que mete medo e así tanto escribimos como deixamos de escribir.
Espero seguir sabendo de ti.
Que lonxe queda aquel xantar en Agolada, lembras ?.