sábado, 10 de mayo de 2008

Neumonía


-O outro día despois de almorzar, púxoseme unha dor aquí... ¡ Que mandaba nabo!

E pensei que era da caca…Pero noooon ! Era un catarro grandísimo!

Miña nai levoume ao médico a Begonte, pero alí non che me miraron case nada…así que pola tarde tivo que levarme á Residencia, e alí si que me miraron ben e mandáronme quedar no hospital toda a semana.

Pincháronme aquí, aquí e aquí…

- E aínda che doería ben, ou Marquiños ?

- ¡QUE NON TE IMAXINAS, PROFE !. ¡QUE NON TE IMAXINAS¡



4 comentarios:

Chousa da Alcandra dijo...

Eche ben pavero o Marquitos ho. Mira con que xeito conta os contos.

(Unha das cousas que máis lle critito eu ó progreso tecnolóxico no que -seica- andamos, é que non sexan capaces de idear un sistema que evite que haxa que furar a epidermis dos nenos -e dos langráns coma min tamén- cunha agulla para inocular medicamentos. Non sei como poidemos lanzar naves espaciais e descifrar o código xenético da mosca negra boliviana e non ser capaces de modificar tan agresiva punción).

Chuchos para ti e parabéns para o Marquitos (Tamén mando saúdos para todos os conductores de coches sin carnet)

zeltia dijo...

Xa non me lembro que tontería ía poñer dos rapaces, pero e que me deixou descolocada o comentario de Chousa!
(que é un miedica das agullas, jeje, eso produceme ternura) e despois esa inocencia de esperar que a dor desapareza do mundo. Ainda que poderá ser... poidera...
pero o que me descolocou de todo é o dos conductores sin carnet.-

E se marquitos é real, éche ben valiente (ainda que presume, coma todos os herois, das suas feridas de guerra)

Suso Lista dijo...

Apertas.

d´Agolada dijo...

Moi gracioso o conto, o Marquitos, ponlle moito ánimo. uNha aperta